Pałace Dubrownika
Dubrownickie pałace przesiąknięte są pięknem i atmosferą całego miasta, nic więc dziwnego, że bardzo często wybierane są jako etapu turystycznej wędrówki po mieście. Dwa najpiękniejsze i najznakomitsze ? pałac Rektorów i pałac Sponza – niosą ze sobą bogatą historię tego miejsca.
Pałac Rektorów był kilkakrotnie przebudowywany i wznoszony od nowa: dwa razy w wieku XV, raz w wieku XVII i raz pod koniec wieku XX, kiedy doznał lekkiego uszkodzenia w czasie wojny. Tak liczne rekonstrukcje sprawiły, że pałac obecnie łączy w sobie kilka stylów architektonicznych. Z zewnątrz wygląd pałacu jest typowo gotycki, tworząc wysmukłą i strzelistą budowlę, jednak zdobienia fasady różnymi kapitelami (co jest zupełnie odmienne dla gotyku) sugerują, że kryje ona w sobie elementy zaskakujące i bardzo oryginalne.
Tak też jest w rzeczywistości ? po wejściu do środka wita nas ogromne i bogate atrium z drewnianymi i murowanymi krużgankami oraz rokokowe meble w wielu salach (w tym w Sali Rokokowej czy Sali Ludwika XVI). Nie brakuje też elementów renesansowych i barokowych ? portretów utrzymanych w dominacji złota i bogatych zdobień oraz takich samych mebli (np. wyposażenie Pokoju Rektora). Trzeba pamiętać, że pałac Rektorów był nie tylko siedzibą namiestnika miasta, ale także aresztem, arsenałem broni i miejscem spotkań oraz obrad Rady Miasta, dlatego znaleźć można tu liczne pomieszczenia o różnym przeznaczeniu w swojej przeszłości. Obecnie w pałacu mieści się otwarte dla turystów Muzeum Miejskie.
Podobnie wygląda pałac Sponza, zbudowany w stylach gotyckim i renesansowym, który w XVI wieku służył jednocześnie jako mennica, skarbiec i urząd celny. W nieco późniejszym czasie powstała tu Akademia Dubrownicka, dziś zaś mieści się tam miejskie archiwum. Pałac Sponza nie ma tak bogatej historii jak pałac Rektorów, ponieważ przez stulecia nie podlegał aż tylu zniszczeniom, stąd też swoista monotonia w stylach architektonicznych. Warto jednak podczas zwiedzania zwrócić uwagę na arkadowe wejście na I piętrze pałacu oraz porównać je z wejściem na II piętrze, ponieważ dzięki temu wyraźnie widać mieszanie się tu wspomnianych stylów renesansowego i gotyckiego.